English
نما آهنگ ها
رباعیات خیام
اكنون كه ز خوشدلي بجز نام نماند
يك همدم پخته جز مي خام نماند
دست طرب از ساغر مي باز مگير
امروز كه در دست بجز جام نماند!

ايكاش كه جاي آرميدن بودي
يا اين ره دور را رسيدن بودي
كاش از پي صد هزار سال از دل خاك
چون سبزه اميد بردميدن بودي!
تک آهنگ ها

خیام در اواخر عمر

طبق حکایتی از طربخانه، خیام در اواخر عمر چهل روز یا دوازده روز در سر قبر صاحب الصحیح در بخارا یا در مشهد رضوی معتکف بوده و متصل این رباعی را می خوانده است:

گر گوهر طاعتت نسفتم هرگز
ور گرد گنه ز رخ نرفتم هرگز
نومید نیم ز بارگاه کرمت
زیرا یکی را دو نگفتم هرگز


مولف می خواهد خیام را خوش عاقبت بنمایاند همچنانکه مولف فردوس التواریخ (808 ه.ق) نیز پس از آنکه خبرِ سجده و دعای خیام را در آخرین لحظات حیات آورده می نویسد: «گویند آخرین سخنان نظم او این بود:

سیر آمدم ای خدا از مستی خویش
از تنگدلی و از تهیدستیِ خویش
از نیست چو هست می کنی بیرون آر
زین نیستی ام به حرمت هستیِ خویش

(لغت نامه دهخدا، مدخلِ «خیام»)

طبق نوشته طربخانه، رباعیِ وصیتِ خیام این است:


چند از پی حرص و آز تن فرسوده
ای دوست روی گرد جهان بیهوده
رفتند و رویم و دیگر آیند و روند
یک دم به مراد خویشتن نابوده

(150 و 152)

منبع: « عمر خیام، علیرضا ذکاوتی قراگزلو، طرح نو، 1377»
 
خبرنامه
كتاب شناسي



تحلیل شخصیت خیام
پدیدآورنده: محمد تقی جعفری تبریزی
ناشر: تهران، کیهان - 1364
تعداد صفحه: 365
ادامه
خیام پژوهان

ادوارد فیتزجرالد